Ik ben alweer een jaar met prepensioen. Wat gaat de tijd toch snel. Ik krijg vaak te horen: verveel je je niet? Wat doe je dan de hele dag? Ik weet het niet eens wat ik de hele dag doe, maar ik weet wel dat ik mij nog geen minuut verveeld heb. In het begin zit je nog heel erg in de werk-modus, de actie-modus. Dat is langzaamaan veranderd in de langzaamaan-modus. Ik hoef niet meer op te staan met de wekker, alleen als ik een vroege afspraak heb nog wel natuurlijk. Ik kan uitslapen, zolang ik wil en rustig opstaan, ontbijten en de krant lezen. Dus ik ervaar nu wel rustmomenten en dat ik denk ik hoef lekker niks.
Mijn moment is echt de ochtend als ik geen andere verplichtingen heb. Puzzels uit de krant maken en een kopje koffie erbij. Daar word ik rustig van. Ik had nooit geduld voor sudoku’s, ik begreep ze wel maar kon er niet rustig voor gaan zitten. Nu neem ik er bewust de tijd voor en ontspan mij daarbij. Mijn hoofd is dan even leeg, geen tijd voor andere zaken.
Opruimen
Ook ben ik langzaam gaan opruimen in huis. Ik zoek laatjes en kasten uit, kijk wat er in ligt, wat ik wil bewaren en wat er weg kan. Dat is wel een dingetje geworden. Loslaten. Ik ben beter geworden in het loslaten, het weggooien van spullen. Maar nog steeds vind ik het zonde om iets weg te gooien als het nog goed is; dit is wel een van de dingen die ik wilde doen als ik niet meer werk. Er gaat van alles door je handen, dat zijn herinneringen en nostalgie. Het gaat niet alleen om spullen, maar ook om papieren of bestanden op je laptop. Zelfs bij een stofdoek of een theedoek kan ik denken aan hoe ik er aan kwam bijvoorbeeld (mijn schoonmoeder had de Tweede Wereldoorlog mee gemaakt en daarom had ze wel tien nieuwe theedoeken voor het geval dat; dan denk ik weer aan haar en ben ik niet meer aan het opruimen).
Wat bewaart een mens veel in haar leven. En een hoogsensitief iemand misschien nog wel vaker; ik vind namelijk alles leuk en interessant. Kan ik er met goed fatsoen afscheid van nemen of heeft het nog een emotionele waarde dan bewaar ik het nog. Je gooit ook niet zomaar een heel leven weg.
Emoties
In mijn werkende leven nam ik niet genoeg tijd voor mijn emoties en was ik altijd maar druk met alles regelen en doen voor mijn werk en mijn collega’s. Ik was nooit met mijzelf bezig, maar altijd met het zorgen voor de anderen. Ik wilde het iedereen naar de zin maken. Als ze mij iets vroegen wisten ze ook dat ze daar altijd een antwoord op kregen. Of direct of ik ging het eerst uitzoeken en kwam er later op terug. Ik voelde ook vaak als er iets was met een collega, ook al zeiden ze dat niet, ik wist dat er iets was en dan vroeg ik dat vaak. Ben je zenuwachtig of heb je hoofdpijn? Ik voelde dat aan. Het leek wel of de antenne op de ander gericht stond. Ik wist altijd heel goed voor een ander wat ze moesten doen om rustig te worden, maar vergat dat zelf heel vaak.
Meer ruimte om te voelen
Nu is er ruimte gekomen om meer mijzelf te voelen. Het is een proces en zeker ook als hoogsensitief persoon doe ik daar misschien langer of langzamer over dan iemand anders. Ik moet gewoon af en toe stoppen, dan is het genoeg geweest. Dan ga ik maar even de plantjes op het balkon verzorgen of de wc schoon maken om terug te komen bij mezelf. Ik heb dat echt nodig. Ik kan er gewoon lang bij stil blijven staan. Hoe was het ook alweer, wat deed ik toen, waarom deed ik dat toen?
Ik ben een emotioneel iemand, altijd al geweest en hoewel in de loop der jaren geleerd heb om mijn emoties meer te ervaren en te weten welke emoties er zijn, ik ga het nu nog meer ervaren. Ik was altijd gespannen, mijn adem was hoog en deze spanning, stress heb ik nu niet meer.
Meer genieten
Sommige mensen zeggen dat Hoogsensitiviteit went, dat je ermee om kan gaan, dat je het kan inpassen in je leven. Maar eigenlijk zeg ik: het is zo intens en veel, maar ook zo mooi, dat ik er van geniet. Ik kan genieten van de bloemetjes die bloeien, een vogel in de boom, de maan die zo rood aan de hemel stond, een lekker kop thee. Het is erg mindful om daar bewust van te genieten. Dus als je iets eet of drinkt doe dan ook niks anders tegelijk. Ga niet op je telefoon zitten of tv kijken, maar doe het mindful. Dat zijn wel de dingen die ik allang wist natuurlijk, maar waar ik nu gewoon meer tijd voor heb. Dus waarschijnlijk doe ik het laatjes en kasten opruimen ook mindful. Er zijn mensen die zijn heel makkelijk in weggooien, maar bij mij zit er altijd een emotie achter, een verhaal, een herinnering. Die gooi je dan ook weg. Dus wat hou je vast, wat leg je vast en wat kan weg? Waar wil je een punt achter zetten en wat heeft nog even tijd nodig?
Vol hoofd
Ik besef ook dat ik sommige dingen heb laten verslonzen, maar waarschijnlijk met een reden. En die reden dat ben ik zelf. Ik kan niemand daar de schuld van geven hoe makkelijk dat ook is. Ik ben geïnteresseerd in te veel, waardoor de gewone dagelijkse bezigheden er vaak bij inschoten. Ik merk dat ik nu in ieder geval vaker aan het opruimen ben en dat geeft ook ruimte in mijn hoofd. Als ik het opruim kan het uit mijn hoofd. Mijn hoofd zit vaak zo vol. Als mijn hoofd leeg zou zijn dan zou ik meer rust hebben. Mensen zien het niet aan de buitenkant. Jij bent altijd zo rustig, maar alles zit in mijn hoofd. Gedachten, kronkels, geheimen, problemen, zorgen, afspraken en kennis. Ik leer nog steeds, dus het word ook steeds weer bijgevuld. Maar er mag ook wel eens iets uit. Ik denk dat ik nog maar een laatje ga pakken.
Investeer in jezelf
Ik gun het iedere hoogsensitief persoon om jezelf te mogen zijn. En niet wachten tot je met pensioen gaat, maar nu meteen. Dat gaat niet in één keer, maar dat kost tijd. Je investeert in jezelf en dat is het mooiste dat er is. Je bent het waard om ervoor te zorgen dat die gevoelens die er zijn, of die je juist niet toe wilt laten, er mogen zijn. Ze horen bij jou. Soms is het ingewikkeld en moeilijk en loop je er liever van weg. Doe het dan in kleine stapjes. Zo heb ik heel veel aan mindfulness en meditatie. Dat helpt mij om ernaar te kijken en te voelen. Je hoeft het niet te veranderen, het mag er gewoon zijn. En alles is goed zoals het is. Jij ook!
Linda Farkas (1959) is hoogsensitief en schrijft al jaren over alles wat haar bezig houdt. Ze beheert een eigen website In a bird’s flight met columns en gedichten, maar schrijft daar ook over Hoogsensitiviteit en spiritualiteit. Zij woont in Amsterdam samen met haar man. Zij is net eerder gestopt met werken na 45 jaar bij een bank gewerkt te hebben in diverse functies. Zij houdt van lezen, schrijven, mediteren, klassieke muziek, genealogie en psychologie. Zij deelt graag haar gevoelens en ervaringen over het leven met Hoogsensitiviteit.