Het is weer die tijd van het jaar: Sinterklaas is in het land, en overal wordt vol verwachting naar het Sinterklaasjournaal gekeken. Voor veel kinderen is dit een gezellige traditie — maar voor hoogsensitieve kinderen kan het verhaal rondom Sinterklaas behoorlijk intens zijn.
Spannend
Want elk jaar weer zit er spanning in het verhaal: lukt het wel om de cadeautjes op tijd te bezorgen? Zijn de Pieten hun pakjes kwijt? Komt de stoomboot wel aan? Waar sommige kinderen dit zien als een leuk stukje fantasie, beleven hoogsensitieve kinderen het alsof het écht gebeurt.
Alsof ze er zelf bij zijn
Hoogsensitieve kinderen leven zich diep in — in mensen, dieren én in fictieve personages. Dus als er in het Sinterklaasjournaal een Piet in paniek is of als het even misgaat met de cadeautjes, voelt een HSP-kind die spanning letterlijk mee. Ze maken zich zorgen of alles wel goedkomt, of Sint verdrietig is, of de kinderen in Nederland misschien zonder cadeautjes blijven zitten.
Sommige kinderen reageren met vragen (“Mama, wat als de boot echt te laat komt?”), anderen worden onrustig, verdrietig of zelfs boos — zonder dat ze precies weten waarom. Hun brein maakt namelijk nauwelijks onderscheid tussen wat echt is en wat ze zien op het scherm.
Hetzelfde mechanisme speelt ook bij films en boeken. Denk aan kinderen die dagen verdrietig kunnen zijn over het verlies van Mufasa in The Lion King, of zich zorgen maken om Elsa uit Frozen omdat ze zich zo alleen voelde. Of die niet kunnen slapen na het lezen van een spannend boek omdat ze de emoties van de hoofdpersoon zó sterk hebben gevoeld.
Wat er in het hoogsensitieve brein gebeurt
Onderzoek laat zien dat hoogsensitieve mensen — en dus ook kinderen — een actiever empathisch systeem hebben. In hun hersenen zijn de spiegelneuronen sterker betrokken bij het verwerken van emoties. Deze neuronen zorgen ervoor dat we letterlijk meebewegen met wat we zien: als een Piet in paniek is, wordt bij een HSP-kind in de hersenen hetzelfde gebied actief als wanneer het kind zelf paniek zou voelen. Het kunnen aanvoelen en overnemen van emoties van anderen noemen we emoceptie.
Dat verklaart waarom jouw kind kan reageren alsof het allemaal écht gebeurt. Hun lichaam maakt spanning aan — hartslag, ademhaling en emoties doen mee. Het verhaal is niet “maar” een verhaal, het is een beleving die ze in hun hele systeem voelen.
Hoe je dit kunt herkennen
Soms laten hoogsensitieve kinderen niet meteen merken dat ze zo meeleven. Toch kun je het vaak zien aan subtiele signalen:
- Je kind lijkt onrustig of gespannen na het kijken van het Sinterklaasjournaal.
- Het wil het er steeds over hebben (“Wat als de pakjes echt kwijt zijn?”).
- Er zijn slaapproblemen of dromen over wat er misging in de aflevering.
- Je kind zoekt geruststelling (“Komen de cadeaus écht wel?”).
- Of het kan plotseling boos of verdrietig worden, zonder duidelijke reden.
Dit gedrag is niet overdreven of vreemd — het laat juist zien hoe sterk je kind zich kan inleven.
Wat kun je als ouder doen?
Het is waardevol om te weten dat dit vermogen tot meevoelen een prachtige eigenschap is. Je kind heeft een groot hart en een levendige verbeelding. Maar het vraagt ook om wat begeleiding.
Hier zijn enkele tips om je kind te helpen:
1. Praat over wat ze gezien hebben
Vraag niet alleen “vond je het leuk?”, maar ook “wat voelde je erbij toen de pakjes kwijt waren?” Door over gevoelens te praten, help je je kind woorden te geven aan wat het heeft meegemaakt. Dat vergroot het zelfinzicht en helpt om spanning los te laten. Lees meer over helpen bij intense emoties.
2. Erken hun gevoel
Zeg bijvoorbeeld: “Ik snap dat je dat spannend vond, het leek ook echt even mis te gaan.” Zo leert je kind dat zijn gevoelens normaal zijn en dat jij ze begrijpt.
3. Zorg voor ontlading na het kijken
Laat je kind bewegen, tekenen of spelen na een spannende aflevering. Zo kan het lichaam spanning loslaten. Een luchtig spel of een warm bad helpt om te ontspannen.
4. Kies het juiste moment
Kijk het Sinterklaasjournaal niet vlak voor het slapengaan, maar liever eerder op de dag. Zo is er nog tijd om te praten en te ontladen voor het slapen.
5. Gebruik het verhaal als ingang voor gesprek
Praat samen over emoties: “Hoe denk jij dat Piet zich voelde toen hij dacht dat het misging?” Zo help je je kind om empathie op een bewuste manier te gebruiken, zonder erin te verdrinken.
Meevoelen als levenskwaliteit
Het mooie van hoogsensitieve kinderen is dat ze niet oppervlakkig leven — ze beleven. Ze voelen mee, denken na, en kunnen de emoties van anderen (zelfs verzonnen anderen) diep begrijpen. Dat vermogen tot empathie is een groot goed, mits ze leren er goed mee om te gaan.
Dus als je kind dit jaar gespannen is over de avonturen van Sinterklaas en zijn Pieten, weet dan: dat is niet overdreven, dat is meeleven in zijn puurste vorm.
Door je kind te helpen woorden te geven aan die gevoelens en ruimte te maken voor rust, leert het dat zijn gevoeligheid geen last is — maar een prachtige kwaliteit.
Want juist de kinderen die nu huilen om het leed van anderen, zijn vaak later de volwassenen die écht troost kunnen bieden aan hen die het nodig hebben.
Esther Bergsma is expert Hoogsensitiviteit en oprichter van Hoogsensitief.NL. Zij is auteur van onder andere “Hoogsensitieve kinderen” en “Het Hoogsensitieve Brein” (zie de webshop om te bestellen), spreekt voor verschillende beroepsgroepen en traint professionals om hoogsensitieve mensen en kinderen beter te begrijpen en begeleiden. Ook ontwikkelde ze deze populaire online-training voor ouders van hoogsensitieve kinderen.
De radiouitzending van EenVandaag interviewde Esther naar aanleiding van dit artikel op 10 november 2025. Hier luister je het fragment terug: https://www.nporadio1.nl/uitzendingen/eenvandaag/9d7f0b58-7e0a-46cb-91ab-3edbb0561b61/2025-11-10-eenvandaag (rond 16.20 uur). Lammert de Bruin stelde vragen over waarom HSK het Sinterklaasjournaal zo anders beleven.