Mijn man heeft een lichamelijke beperking waardoor ik veel voor hem moet doen. En dat doe ik uit liefde, maar soms is het mij te veel. Dat komt niet omdat ik het niet aan kan, maar omdat ik zelf hoogsensitief ben.
Mantelzorger
Maandenlang zat hij in de revalidatie en ik ging elke dag naar hem toe. Dat doe je nu eenmaal als je getrouwd bent en je van iemand houd. In ieder geval dat was voor mij wel zo. Ik wilde zien hoe het met hem ging maar ik wilde hem ook zien omdat mij dat goed doet. Ik kan aan hem zien hoe het met hem gaat als ik in zijn ogen kijk en als ik zijn energie voel. Ik voel vaak meer dan een ander zegt of laat zien. Het was dus best intensief voor mij maar het deed me ook goed.
Je bent blij dat je het kan doen. Alleen neem voel ik dan ook de energieën van anderen, zeker in een omgeving waar mensen zitten die allemaal hulpbehoevend zijn en niet in hun eigen vertrouwde omgeving zitten. En dat is dan best veel voor mij.
Zelfzorg
Maar ik merkte ook dat ik ook voor mezelf moest blijven zorgen. Dat ik blij was om alleen thuis te zijn, dan kon ik weer opladen, hoe moeilijk ik het ook vond om alleen thuis te zijn. Maar ik had rust nodig en die vod ik thuis, omdat er dan geen beroep op mij gedaan werd. Als ik bij mijn man was kon ik altijd van alles voor hem doen en slokte hij mijn aandacht voor honderd procent op.
Nu hij gelukkig alweer een tijdje thuis is merk ik dat dat natuurlijk anders is. Hij is nu de hele dag om mij heen en moet ik de rust buiten de deur zoeken, als ik echt even los van hem wil zijn. Hij vraagt om aandacht en hulp. Die geef ik hem, maar ik heb ook behoefte aan tijd voor mezelf.
Ontspanning
Ik kan me ontspannen op de sportschool, met een goed boek lukt dat thuis ook wel of als ik even ga mediteren. Ik hoef niet per se de deur uit, maar moet dan wel echt mijn eigen plek innemen en mijn grenzen aangeven. Dat lukt de ene dag beter dan de andere. Maar soms word ik opgeslokt door zijn energie, door alles wat ik moet doen en wat er in mijn hoofd zit. Ik heb dan geen rust.
Dit is niet wat ik verwacht had van een leven als gepensioneerde. Maar je hebt er niet voor te kiezen. Ik ben blij dat ik niet meer werk en nu alle tijd heb om voor mijn man te zorgen en me niet druk hoe te maken over mijn werk en alles wat daarmee te maken had.
Veel voelen
Ik probeer nu mijn weg te vinden in het zorgen voor iemand, het leven met een somatische patiënt, mantelzorger zijn, en mijn hoofd boven water te houden in een periode die je van tevoren niet had kunnen bedenken. Wat hier erg belangrijk is, is je grenzen aangeven en dat is als hoogsensitief persoon nog wel een uitdaging. Ik voel te veel, ik voel ook wat hij voelt, ik ben meer met hem bezig dan met mezelf. Het klinkt nu wel erg zwaar, maar dat is het niet. Ik ben dankbaar dat mijn man thuis is en niet naar een verpleeghuis hoefde, waar het vorig jaar wel even op leek. We maken van kleine dingen toch leuke momenten en genieten van elkaars aanwezigheid. We leven wat meer met de dag en kijken niet te ver vooruit. Want wat gaat er nog komen? Daar schrijf ik vast een volgende keer weer over.
Linda Farkas (1959) is hoogsensitief en schrijft al jaren over alles wat haar bezig houdt. Ze beheert een eigen website In a bird’s flight met columns en gedichten, maar schrijft daar ook over Hoogsensitiviteit en spiritualiteit. Zij woont in Amsterdam samen met haar man. Zij is net eerder gestopt met werken na 45 jaar bij een bank gewerkt te hebben in diverse functies. Zij houdt van lezen, schrijven, mediteren, klassieke muziek, genealogie en psychologie. Zij deelt graag haar gevoelens en ervaringen over het leven met Hoogsensitiviteit.