(0592) 861 792 info@hoogsensitief.nl

Over-, fijn-, hoger-, hyper-, hypo-, on- of hooggevoelig

Q

Herken je dit? En kan je ’t ook uitspreken? “Kuu”? Zeker weten? Niet “Kjoew” of “Koe”?
Concepten, percepties, emoties, beelden en visies in ons hoofd; we willen ze graag met elkaar delen. Als offer moesten we symbolen ontwerpen om daartoe in staat te zijn; dat wat beteken(d) is. Ieder volk op deze wereld bedacht echter eigen symbolen en eigen betekenissen.

 

Sommige thema’s zijn nog zo onontgonnen dat een gemeenschappelijke symboliek – laten we afspreken dit “taal” te noemen – nog in ontwikkeling is. Ter illustratie; als zeer betrokkene bij Stichting Donorkind ben ik geconfronteerd met een verbeten polemiek.

 

Donor

Want hoe noemen we nou die man die zijn zaad doneerde zodat een vrouw via Kunstmatige Inseminatie een moeder werd? Donor, vader, donorvader, biologische vader, genetische ouder, vaderfiguur, spermadonor, bijvader, papa, poliklinische vader, voorouder, oorsprongvader …?

 

De discussies zijn heftig want al deze woorden hebben namelijk voor de meeste een gevoelslading; een gevoelsbetekenis. En voor fijngevoelige donorkinderen is een ‘échte’ vader je opvoedvader, je sociale vader, je wettelijke vader, je pappie, je …

Hoogsensitief

Nog zo’n jong ontwikkelingsgebied; hoogsensitiviteit. Zoek het maar eens op: sensitief – hoogsensitief. Ik heb nog geen eensluidende definitie kunnen vinden. Jij wel? En dan wil ik ‘t niet eens hebben over de verTAALingen van buitenlands naar Nederlands. Duitsers en Fransen noemen het “sensibilität” en “sensibilité” terwijl wij in het Nederlands ook weer het woord sensibel kennen. Voel jij verschil tussen sensibel en sensitief? Ja hè? En hoogsensitief is in het Frans “hypersensibilité” terwijl wij in Nederland toch ook hypergevoelig kennen.

 

In mijn zoektocht vanmiddag kwam ik ook nog ongevoelig, overgevoelig (wat is de norm? vraag ik me dan af) en – echt waar – hogergevoelig (hoger dan wat?) tegen. Eerlijk gezegd word ik ietwat hypogevoelig van al die gevoeligheden.

Derk Eimers (1965) extrapoleert zijn recalcitrantie vanuit zijn journalistieke verleden. Met ongewone observaties werpt hij niet zelden nieuw licht op vanzelfsprekendheid. Gevraagd om hier bij gelegenheid zijn taalent in een column te benutten om hoogsensitiviteit ‘aards’ en ‘grijpelijk’ te houden.