(0592) 861 792 info@hoogsensitief.nl

Kan ik een moment bedenken dat ik ontdekte dat ik hoogsensitief was? Er was niet één moment, maar duizenden momenten. Niet dat ik daarbij kan aangeven dat ik ‘hoog’sensitief was, maar boven gemiddeld gevoelig.

Het begon al in mijn kleutertijd, mijn maatjes waren meisjes. Zij waren gevoeliger en daar voelde ik mij meer bij thuis. Minder ruw, zachtaardiger, met de nadruk op aardiger en zorgzamer. Thuis noemde mijn moeder mij altijd ‘Jantje lacht, Jantje huilt’. Mijn stemmingen wisselden snel, ik kon om het minste lachen omdat ik er gelijk beelden bij zag. Dat gold ook, nog trouwens, voor trieste zaken. Ook kon ik tegenslag slecht handelen: als ik iets in mijn hoofd had wilde ik dat ook. In mijn hoofd had ik alles rond, het was dan lastig als een ander daarin niet kon meegaan.

Mijn moeder vertelde anderen ook dat ik een enorme fantasie had en dat was ook zo en is nog zo. Ik ben creatief in denken en handelen. In mijn hoofd leg ik snel verbindingen. Als iemand mij een woord geeft, dan kom ik met absurde maar begrijpelijke verbanden met andere woorden terug. Daar speelde ik al mee als kind. Vaak hoorde ik: “hoe komt hij daar nu weer op?” Op school zag men mij als een dromer. Concentreren was lastig; elke beweging, elk geluid, elke geur leidde mij af. Het liefst zat ik vooraan in de klas dicht aan de wand zodat het afleiden minder was. Ik voelde mij een buitenbeentje, ik snapte niet waarom ik anders was.

Mijn zelfvertrouwen was laag, zo laag dat mijn eerste gedachten aan dood willen zijn er waren toen ik acht was. Notabene in de tijd in mijn leven waar ik mij het gelukkigst voelde. Niemand had dit in de gaten, want over het algeheel leek ik een vrolijk knaapje. Een beeld dat ik zelf neerzette omdat ik had ontdekt dat mensen een lach op mijn gezicht altijd waardeerden. Hier dus een waarschuwing voor mensen die vergelijkbare kinderen hebben: wat je ziet is lang niet altijd hoe het is.

Mijn pubertijd was een beetje het vervolg op mijn kindertijd, met dat verschil dat ik mij ongelukkiger ging voelen. Leren deed ik als het mij uitkwam, huiswerk sloeg ik over, ik pikte het wel op in de klas. De rapporten waren ook zeer wisselend. Leraren en ouders snapten er niets van, ik nog minder. Mijn aandacht kon ik er niet bijhouden, er was zoveel dat boeiend was. Ook dat probleem heb ik nog, internet is een ramp: er is zoveel informatie, zo boeiend. Na het voorgezet onderwijs ging ik naar de kunstacademie. Daar werd ik mij meer bewust van mijn creativiteit en kwam ik meer mensen tegen die ook gevoelig waren. Het inzetten van creativiteit gaf mij veel meer ruimte in mijn hoofd en in mijn emoties.

In 1971 trouwde ik. Ik had verschillende banen waarbij contact met mensen eigenlijk het leukste was, maar ook van denken in oplossingen voor bedrijven en klanten kon ik genieten. Dat ik anders dacht en was, dat was mij overduidelijk. Hypergevoelig als het emoties van anderen betrof; klanten kon ik goed ‘lezen’ of noem het aanvoelen, daardoor was ik goed ik verkoop. Mensen met problemen daar kon ik goed naar luisteren en oplossingen geven.  Alleen mijn eigen emoties, de overprikkelingen, daar kon ik niet mee omgaan. Ik zag alleen waar ik tekort schoot, niet waar ik goed in was. Vanaf mijn 18de liep ik af en aan bij psychiaters, psychologen en andere therapeuten, niemand die mij een stempeltje kon geven van wat er mis was. Vier opnames, waarvan de langste een half jaar, het hielp mij allemaal niet. Pas na mijn scheiding en in een nieuwe relatie begon ik langzaam te ontdekken dat ik talenten had waar ook anderen wat aan hadden. Vanaf dat moment ging ik ook leven, verdwenen mijn depressies of waren die in ieder geval zover onder controle dat ik ermee kon omgaan en stemmingswisselingen kon begrijpen en hanteren. Daar gingen wel zesenveertig jaren aan pijn aan vooraf.

Pas een jaar of tien terug hoorde ik over hoogsensitief. Hier herkende ik erg veel van mijzelf in, heel erg veel. Eindelijk had het een naam, eindelijk voelde ik me niet meer eenzaam en durfde ik mijn talenten nog meer te omarmen.

Het meeste dat ik in mijn leven leerde was door middel van ‘learning by doing’.  Ook al ben ik redelijk intelligent, leren uit boeken dat is een stap te ver. “Geen geduld,” werd mij altijd verteld. Dat beeld mag enigszins kloppen, toch was het meer een concentratieprobleem. De tijden dat het concentreren beter ging of nog gaat is wanneer ik muziek op zet, dj-loze muziek. Muziek maakt dat ik minder wordt afgeleid. Nu lijkt dat tegenstrijdig, echter als je concentratie laag is omdat er van alles in je omgeving gebeurt dan kan je die afleiding beter zelf creëren. Deze afleiding leidt mij af van de andere verleidingen en laat me voldoende ruimte om datgene te doen dat ik moet doen. Wellicht een tip voor anderen, voor ouders met HSP-kinderen, zeg niet dat ze beter geen muziek kunnen luisteren bij het huiswerk, zet het middel gewoon in.

Mijn vrouw verongelukte ruim twee jaar geleden, vierenveertig jaar was ze. Ze stak over in haar rolstoel en werd gegrepen door een auto. Ze had niet lang meer te leven, maar zelfs dat afscheid werd ons niet gegund. We hadden een hele fijne relatie, liefde overheerste alles, ook haar spierziekte. We realiseerden ons dat we elke dag moesten laten tellen en niet de dagen tellen. Direct na het ongeluk kon ik handelen, de pijn kwam later. Toch, ook deze pijn wist ik te overwinnen, gewoon omdat we afgesproken hadden dat ik door moest gaan. Natuurlijk waren er depressieve buien, maar ik wist dat die over zouden gaan. De beste hulp daarbij was mijn hoogsensitiviteit:  omdat ik breed kon kijken, kon ik kansen en mogelijkheden zien om het leven zin te geven.

Sinds kort heb ik weer een relatie, een HSPer, een zevenvijftig jarige Brits onderdaan. Daar is men nog lang niet zover dat HSP een begrip is. Nu ben ik haar aan het leren naar zichzelf te kijken en te kijken wat er te lezen valt over HSP. Langzaam begint ze meer van zichzelf en gebeurtenissen in haar leven te begrijpen. Ze leert heel langzaam dat het de basis is van haar veelzijdige talenten en dat ze van haar gevoeligheid mag genieten. Dat het geen afwijking is, maar een genot, een gave. Ik denk dat we het samen goed gaan hebben.

HSP zet het in, geniet er van en laat anderen er van genieten.

Emiel Mostert – 68 jaar

Linda van der Kwast schreef een prachtige samenvatting van alle HSP verhalen die we ontvingen.